TimePeace is ’n kalm lewensdagboek vir ouers in die middel van dinge: vang ’n mylpaal, ’n woedebui, ’n aandete wat gewerk het of ’n vriend wat jy uiteindelik gesien het in vyftien sekondes met een hand, en die jaar hou op om ongemerk verby te glip. Dit hou die ouer se eie lewe — nie ’n babaspoorder nie — privaat, op jou toestel, gratis.
Nee — en dit is juis die punt. TimePeace hou jou lewe, die ouer s’n: die mylpale wat jy sou haat om te vergeet, die dag wat werklik gebeur het, die vriend wat jy uiteindelik gebel het. Dit wil nie voertye en slaapskedules hê nie; dit wil die jaar hê wat jy leef, gehou sodat jy daarop kan terugkyk.
Nie veel nie. ’n Inskrywing is vyftien sekondes, met een hand, terwyl die ketel kook. Die dag ryg homself saam uit ’n reël of twee, en ’n gemiste dag is net ’n stiller bladsy — niks neul nie, niks stel terug nie.
Dis die taak. Die kleuterskool se vreemde dae, die partytjie waarheen jy genooi is, die verjaarsdag, die persoon wat jy van plan is om te bel — gehou in jou private dagboek sodat die geestelike las nie heeltemal in jou kop woon nie, en niks word met iemand gedeel nie.
Die moeilikste deel is nie die logistiek nie — dis dat die jare verdwyn terwyl jy hulle bestuur. TimePeace hou die klein oomblikke soos hulle verbygaan, sodat die jaar waarin jou kind gegroei het ’n rekord is wat jy kan herlees, nie ’n waas waaroor jy treur nie.